Al op jonge leeftijd zeiden leraren dat ze weinig aan me af konden lezen of konden zien hoe ik me voelde. Ik liet het niet merken als er wat was. Ik was een lief meisje dat altijd glimlachte, maar durfde mijn vinger niet op te steken in de klas. Ik was bang iets verkeerd te zeggen. Bang dat de klas me zou uitlachen en me steeds weer op 1 fout konden pakken.

Angsten
Wanneer ik thuis iets niet durfde (bijvoorbeeld een telefoontje plegen) kon ik overstuur raken, gaan huilen en stampvoeten. Vaak deed mijn moeder dit uiteindelijk voor mij en heb ik eigenlijk nooit geleerd om mijn angsten aan te gaan en vooral niet geleerd te vallen en weer op te staan en te ervaren dat dit helemaal niet zo erg is.

Zelfbeeld
Hoe ouder ik werd hoe negatiever mijn zelfbeeld werd. Ik hoorde regelmatig van mensen dat ik altijd zo stil was en meer moest gaan praten. Of dat ik leuker was wanneer ik dronken was. Hoe hard ik het ook probeerde, ik kon niet voldoen aan de verwachting die anderen hierin van mij hadden en gaf mezelf de schuld.

Nare gebeurtenissen
De eerste paar jaar op de middelbare school verliepen goed. Ik haalde goede cijfers en was druk met sporten. In het 4e jaar sloeg dit om in lang leve de lol. Ik haalde onvoldoendes en zette mij niet meer in. Ik ben toen blijven zitten en van vwo naar havo gegaan. In de twee jaar daarna zijn er een aantal dingen gebeurd die veel impact op me hebben gehad.

Mijn oma werd ernstig ziek en is uiteindelijk overleden. Ik had een erg goede band met mijn oma en zij voelde als de enige persoon die mij volledig nam voor wie ik was. Ook ben ik in die periode aangerand door een goede vriend van me. Ik heb nog lang veel angst gevoeld om hem tegen te komen. Ik heb het mezelf heel erg kwalijk genomen dat ik op dat moment bevroor en niks deed. Ik heb een aantal vrienden verteld van deze gebeurtenis. Sommige steunden mij, anderen namen het voor hem op en vonden het zielig voor hem dat ik dit vertelde. Ik ben in deze periode meerdere vrienden kwijtgeraakt. Dit heeft veel met mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde gedaan. Ik begon over alles te twijfelen en raakte het vertrouwen in mezelf volledig kwijt. Vooral wat betreft het niet voor mezelf kunnen opkomen en mezelf beschermen. Ik schaamde me vooral voor het feit dat ik niks heb gedaan.

Vastgelopen
Het jaar daarna liep ik voor het eerst vast. Het lukte me niet om me op school te richten en ik kon alleen maar huilen. Uiteindelijk heb ik mijn diploma wel kunnen halen. Ik ben vervolgens aan 4 verschillende opleidingen gestart, maar deze verliepen steeds op dezelfde manier. Het moment dat er werd verteld wat er van me verwacht werd en aan welke eisen ik moest voldoen, raakte ik in paniek en was ik er van overtuigd dit niet te kunnen. Ik zag alleen nog maar alle fouten die ik had gemaakt en alles wat mis zou kunnen gaan. Hierdoor raakte ik passief en stelde ik alles steeds meer uit.  De teleurstelling dat het niet lukte en het gevoel dat ik toch niks kon, maakte me depressief. Dit herhaalde zich bij elke opleiding weer opnieuw.

Inzicht
Op dit moment heb ik het inzicht dat het uit angst kwam, maar destijds voelde het alleen maar als weerstand en iets wat ik niet wilde en ik had alleen maar het gevoel dat ik zo snel mogelijk moest stoppen met de opleiding. Ik snapte totaal niet waar dit gevoel zo plotseling vandaan kwam. Ik besloot dat een opleiding niet haalbaar was en ben gaan werken. Toen ook hier mijn angsten mij gingen beperken en mij depressief maakten ben ik de ziektewet ingegaan.

Emoties
Ik zat er zwaar doorheen op dat moment. Ik voelde me verdrietig, eenzaam, boos. Boos op mezelf. Ik voelde me een mislukkeling. Ik zag geen toekomst voor mezelf. Ik haatte mezelf. Ik kon niet inzien dat anderen dat anders zagen en vroeg me af of de wereld niet beter af was zonder mij. Ik liep elke avond huilend, wanhopig en gefrustreerd te ijsberen door mijn huis. Ik begon mezelf te beschadigen en kreeg steeds meer gedachtes aan de dood en zelfmoord. Ik wilde niet dood, maar op deze manier verder leven wilde ik ook niet.

Therapie
Ik had op dit moment al meerdere jaren therapie en al verschillende therapeuten gehad, maar zonder het gewenste effect. Vervolgens ben ik opgenomen in een klinische behandeling waar ik een jaar lang 5 dagen in de week therapie had. Ik zag deze therapie als mijn laatste optie. Gelukkig heb ik hier veel geleerd. Zo heb ik geleerd dat ik angsten heb en hoe ik daarmee om kan gaan. Ik ben gaan beseffen dat ik verdriet en emoties die ik niet prettig vond weg maak. Ik heb hier geleerd dat ook deze emoties bij het leven horen en belangrijk zijn om te ervaren. Langzaam werd ook mijn zelfbeeld steeds wat beter en ging ik weer een beetje vertrouwen op mezelf.

Actief
Wat voor mij ook erg belangrijk was, was het besef actief te blijven en te bedenken dat je altijd een keuze hebt en zelf kunt beslissen welke keuze je maakt. Na een jaar klinische behandeling ging ik vol goede moed en vertrouwen weer naar huis. Eenmaal thuis kwam ik erachter dat ik behoorlijk heb onderschat hoe moeilijk het is om alles wat ik heb geleerd echt toe te passen in mijn eigen omgeving. Ik verviel weer in oude patronen. Het vermijden van mijn angsten en passief worden. De onzekerheid sloeg weer toe. Dat was even een tegenvaller! Toch ben ik af en toe de handvatten die ik heb geleerd toe gaan passen en wisselt het nog van mijn angsten aangaan en angsten vermijden.

Patronen en belemmeringen
Nog steeds loop ik tegen patronen aan die mij belemmeren in het leven. Zo lukt het mij niet een langdurige relatie aan te gaan. Wanneer iemand emotioneel te dichtbij komt raak ik in paniek en worden al mijn emoties voor deze persoon geblokkeerd. Ik kan op dit punt alleen nog maar bedenken hoe ik zo snel mogelijk bij deze persoon weg kom. Ergens zit nog een stuk qua vertrouwen en gebeurtenissen in mijn leven waarin mijn vertrouwen beschaamd werd waar ik nog zeker mee aan de slag wil in therapie.

Vrijwilligerswerk
Na mijn klinische behandeling ben ik begonnen met vrijwilligerswerk als ervaringsdeskundige bij Ixta Noa. Omdat ik anderen hier kan helpen met mijn ervaringen, leer ik hier ook veel van anderen en blijf ik mezelf ontwikkelen. Ik zie hoeveel ik al gegroeid ben sinds mijn start bij Ixta Noa. Dagen dat ik het zwaar heb en behoefte heb aan gezelschap of graag wil delen wat er in me om gaat kom ik ook voor mezelf bij Ixta Noa. Ixta Noa voelt voor mij als een prettige en veilige plek om te zijn of ik nu aan het werk ben of hier voor mezelf kom. 

Toekomst
Sinds de kliniek heb ik meerdere terugvallen gehad. Ik ben me bewust dat de kans groot is dat ik in de toekomst ook nog wel terugvallen zal hebben. Ik vind het leven zwaar en heb niet altijd een positief beeld van de toekomst. Toch heb ik ook momenten dat ik kan genieten van het leven en heb ik doelen voor de toekomst. Ik kan veel positieve dingen halen uit mij verhaal, dingen die ik heb geleerd en waar mijn krachten liggen. Na een terugval kan ik nu denken “ik heb weer wat geleerd wat ik mee kan nemen in mijn werk als ervaringsdeskundige en bij de rest van mij leven”. 

Masha

Al op jonge leeftijd zeiden leraren dat ze weinig aan me af konden lezen of konden zien hoe ik me voelde. Ik liet het niet merken als er wat was. Ik was een lief meisje dat altijd glimlachte, maar durfde mijn vinger niet op te steken in de klas. Ik was bang iets verkeerd te zeggen. Bang dat de klas me zou uitlachen en me steeds weer op 1 fout konden pakken.

Angsten
Wanneer ik thuis iets niet durfde (bijvoorbeeld een telefoontje plegen) kon ik overstuur raken, gaan huilen en stampvoeten. Vaak deed mijn moeder dit uiteindelijk voor mij en heb ik eigenlijk nooit geleerd om mijn angsten aan te gaan en vooral niet geleerd te vallen en weer op te staan en te ervaren dat dit helemaal niet zo erg is.

Zelfbeeld
Hoe ouder ik werd hoe negatiever mijn zelfbeeld werd. Ik hoorde regelmatig van mensen dat ik altijd zo stil was en meer moest gaan praten. Of dat ik leuker was wanneer ik dronken was. Hoe hard ik het ook probeerde, ik kon niet voldoen aan de verwachting die anderen hierin van mij hadden en gaf mezelf de schuld.

Nare gebeurtenissen
De eerste paar jaar op de middelbare school verliepen goed. Ik haalde goede cijfers en was druk met sporten. In het 4e jaar sloeg dit om in lang leve de lol. Ik haalde onvoldoendes en zette mij niet meer in. Ik ben toen blijven zitten en van vwo naar havo gegaan. In de twee jaar daarna zijn er een aantal dingen gebeurd die veel impact op me hebben gehad.

Mijn oma werd ernstig ziek en is uiteindelijk overleden. Ik had een erg goede band met mijn oma en zij voelde als de enige persoon die mij volledig nam voor wie ik was. Ook ben ik in die periode aangerand door een goede vriend van me. Ik heb nog lang veel angst gevoeld om hem tegen te komen. Ik heb het mezelf heel erg kwalijk genomen dat ik op dat moment bevroor en niks deed. Ik heb een aantal vrienden verteld van deze gebeurtenis. Sommige steunden mij, anderen namen het voor hem op en vonden het zielig voor hem dat ik dit vertelde. Ik ben in deze periode meerdere vrienden kwijtgeraakt. Dit heeft veel met mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde gedaan. Ik begon over alles te twijfelen en raakte het vertrouwen in mezelf volledig kwijt. Vooral wat betreft het niet voor mezelf kunnen opkomen en mezelf beschermen. Ik schaamde me vooral voor het feit dat ik niks heb gedaan.

Vastgelopen
Het jaar daarna liep ik voor het eerst vast. Het lukte me niet om me op school te richten en ik kon alleen maar huilen. Uiteindelijk heb ik mijn diploma wel kunnen halen. Ik ben vervolgens aan 4 verschillende opleidingen gestart, maar deze verliepen steeds op dezelfde manier. Het moment dat er werd verteld wat er van me verwacht werd en aan welke eisen ik moest voldoen, raakte ik in paniek en was ik er van overtuigd dit niet te kunnen. Ik zag alleen nog maar alle fouten die ik had gemaakt en alles wat mis zou kunnen gaan. Hierdoor raakte ik passief en stelde ik alles steeds meer uit.  De teleurstelling dat het niet lukte en het gevoel dat ik toch niks kon, maakte me depressief. Dit herhaalde zich bij elke opleiding weer opnieuw.

Inzicht
Op dit moment heb ik het inzicht dat het uit angst kwam, maar destijds voelde het alleen maar als weerstand en iets wat ik niet wilde en ik had alleen maar het gevoel dat ik zo snel mogelijk moest stoppen met de opleiding. Ik snapte totaal niet waar dit gevoel zo plotseling vandaan kwam. Ik besloot dat een opleiding niet haalbaar was en ben gaan werken. Toen ook hier mijn angsten mij gingen beperken en mij depressief maakten ben ik de ziektewet ingegaan.

Emoties
Ik zat er zwaar doorheen op dat moment. Ik voelde me verdrietig, eenzaam, boos. Boos op mezelf. Ik voelde me een mislukkeling. Ik zag geen toekomst voor mezelf. Ik haatte mezelf. Ik kon niet inzien dat anderen dat anders zagen en vroeg me af of de wereld niet beter af was zonder mij. Ik liep elke avond huilend, wanhopig en gefrustreerd te ijsberen door mijn huis. Ik begon mezelf te beschadigen en kreeg steeds meer gedachtes aan de dood en zelfmoord. Ik wilde niet dood, maar op deze manier verder leven wilde ik ook niet.

Therapie
Ik had op dit moment al meerdere jaren therapie en al verschillende therapeuten gehad, maar zonder het gewenste effect. Vervolgens ben ik opgenomen in een klinische behandeling waar ik een jaar lang 5 dagen in de week therapie had. Ik zag deze therapie als mijn laatste optie. Gelukkig heb ik hier veel geleerd. Zo heb ik geleerd dat ik angsten heb en hoe ik daarmee om kan gaan. Ik ben gaan beseffen dat ik verdriet en emoties die ik niet prettig vond weg maak. Ik heb hier geleerd dat ook deze emoties bij het leven horen en belangrijk zijn om te ervaren. Langzaam werd ook mijn zelfbeeld steeds wat beter en ging ik weer een beetje vertrouwen op mezelf.

Actief
Wat voor mij ook erg belangrijk was, was het besef actief te blijven en te bedenken dat je altijd een keuze hebt en zelf kunt beslissen welke keuze je maakt. Na een jaar klinische behandeling ging ik vol goede moed en vertrouwen weer naar huis. Eenmaal thuis kwam ik erachter dat ik behoorlijk heb onderschat hoe moeilijk het is om alles wat ik heb geleerd echt toe te passen in mijn eigen omgeving. Ik verviel weer in oude patronen. Het vermijden van mijn angsten en passief worden. De onzekerheid sloeg weer toe. Dat was even een tegenvaller! Toch ben ik af en toe de handvatten die ik heb geleerd toe gaan passen en wisselt het nog van mijn angsten aangaan en angsten vermijden.

Patronen en belemmeringen
Nog steeds loop ik tegen patronen aan die mij belemmeren in het leven. Zo lukt het mij niet een langdurige relatie aan te gaan. Wanneer iemand emotioneel te dichtbij komt raak ik in paniek en worden al mijn emoties voor deze persoon geblokkeerd. Ik kan op dit punt alleen nog maar bedenken hoe ik zo snel mogelijk bij deze persoon weg kom. Ergens zit nog een stuk qua vertrouwen en gebeurtenissen in mijn leven waarin mijn vertrouwen beschaamd werd waar ik nog zeker mee aan de slag wil in therapie.

Vrijwilligerswerk
Na mijn klinische behandeling ben ik begonnen met vrijwilligerswerk als ervaringsdeskundige bij Ixta Noa. Omdat ik anderen hier kan helpen met mijn ervaringen, leer ik hier ook veel van anderen en blijf ik mezelf ontwikkelen. Ik zie hoeveel ik al gegroeid ben sinds mijn start bij Ixta Noa. Dagen dat ik het zwaar heb en behoefte heb aan gezelschap of graag wil delen wat er in me om gaat kom ik ook voor mezelf bij Ixta Noa. Ixta Noa voelt voor mij als een prettige en veilige plek om te zijn of ik nu aan het werk ben of hier voor mezelf kom. 

Toekomst
Sinds de kliniek heb ik meerdere terugvallen gehad. Ik ben me bewust dat de kans groot is dat ik in de toekomst ook nog wel terugvallen zal hebben. Ik vind het leven zwaar en heb niet altijd een positief beeld van de toekomst. Toch heb ik ook momenten dat ik kan genieten van het leven en heb ik doelen voor de toekomst. Ik kan veel positieve dingen halen uit mij verhaal, dingen die ik heb geleerd en waar mijn krachten liggen. Na een terugval kan ik nu denken “ik heb weer wat geleerd wat ik mee kan nemen in mijn werk als ervaringsdeskundige en bij de rest van mij leven”. 

Masha